است چون روح مكلّف از امر مولى خبر ندارد پس چگونه بتواند اين عمل را به قصد امتثال آن بجاى آورد [ قبلا در بحثى با سيّد بن زهره راجع به اين طرز استدلال و توجيه آن بحث شد ] و هو قبيح لا يصدر من الحكيم . قوله و لكنه : اگرچه معروف ميان اخباريين در شبهه وجوبيه همين اصل برائت و لكن از عبارات برخى از اعاظم اخباريين استفاده مىشود كه حتى در همين‌جا هم بايد احتياط كرد و جاى برائت نيست به عنوان شاهد دو عبارت را مىآوريم : 1 - مرحوم محدث بحرانى در مبحث اصالة الاحتياط چنين فرموده : لا ريب در اينكه احتياط در جميع موارد شبهه امرى است بايستنى و راجح عقلا و شرعا بعد فرموده : امّا احتياط بر دو قسم است . الف : احتياط واجب . ب : احتياط مستحبّ . امّا احتياط واجب مثل كليه موارد شبهات حكميه اعمّ از شبهه وجوبيه و يا تحريميّه كه منشأ شبهه فقدان نص باشد مانند شرب توتون و دعا عند رؤية الهلال و يا منشأ شبهه اجمال نص باشد مثل امر مردّد بين وجوب و استحباب و نهى مردّد بين حرمت و كراهت و يا منشأ شبهه تعارض نصين باشد مثلا دليلى دلالت كرده بر وجوب و ديگرى بر استحباب يا دليلى دلالت كرده بر حرمت و ديگرى بر كراهت [ براى هركدام دو مثال آورديم يكى از شبهه وجوبيه و يكى تحريميه ] و اضافه كرده ايشان موارد شبهات مردّده را كه مثلا نمىدانيم آيا غناء در مراثى هم داخل در غناء حرام هست يا نه اينجا هم بايد احتياط كرد [ همان‌طور كه شيخ حرّ عاملى ره مىگفت ]